คำพิพากษาศาลฎีกา

คำสั่งของศาลอุทธรณ์ซึ่งสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย เป็นคำสั่งที่ถึงที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 153 จำเลยจึงไม่มีสิทธิฎีกาต่อไปอีก

คำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ยืนตามศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236

คดีที่ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ยอมรับอุทธรณ์นั้น เป็นที่สุด

ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยเพราะเป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงเป็นการสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 232 เมื่อจำเลยอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นตามมาตรา 234 และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นคำสั่งของ …

ฎีกาของผู้ร้องเป็นฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายและเมื่อผู้ร้องได้อุทธรณ์คำสั่งซึ่งศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้องขอพิจารณาคดีใหม่ของผู้ร้อง ศาลชั้นต้นก็ได้สั่งรับอุทธรณ์ไว้ทันทีจึงไม่ใช่เป็นเรื่อง ศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ของผู้ร้องการที่ศาล …

คำสั่งศาลอุทธรณ์ยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์เช่นนี้ เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา236

คำสั่งศาลอุทธรณ์ที่ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา236

คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยที่ 3โดยอ้างว่า คำสั่งศาลที่ยกคำร้องของจำเลยซึ่งขอเรียกบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นจำเลยร่วมเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 226 เมื่อ …

การที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยโดยเหตุที่ว่าผู้ลงชื่อในอุทธรณ์ศาลมิได้อนุญาตให้เป็นทนายความของจำเลยนั้น เป็นการสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 232 เมื่อจำเลยมิได้ทำอุทธรณ์ให้ถูกต้องและมายื่นใหม่ภายในอายุอุทธ …

คำสั่งศาลอุทธรณ์ที่สั่งยืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์นั้นเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236

คำสั่งศาลอุทธรณ์ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ปฏิเสธไม่รับอุทธรณ์เป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 236

เมื่อโจทก์ได้ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ของโจทก์ และศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นแล้วเช่นนี้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 โจทก์ไม่ …

คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ยืนตามคำสั่งปฏิเสธของ ศาลชั้นต้นซึ่งสั่งไม่รับอุทธรณ์ของผู้ร้องคัดค้าน เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236

คำสั่งของศาลอุทธรณ์ซึ่งยืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์ เป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236

คำสั่งศาลอุทธรณ์ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์นั้น ย่อมเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236

เมื่อศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยืนตามคำปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ของศาลชั้นต้นแล้ว คำสั่งของศาลอุทธรณ์ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวงพ.ศ.2499 มาตร …

คำสั่งของศาลอุทธรณ์ที่ยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ ยอมรับอุทธรณ์นั้น ย่อมเป็นที่สุดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 จะฎีกาต่อไปหาได้ไม่

คำสั่งศาลอุทธรณ์ซึ่งยืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ปฏิเสธไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยแล้ว ย่อมเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 236 เมื่อฎีกาของจำเลยไม่ใช่เป็นฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 247 ดังที่จำเลยอ้า …

การที่ศาลชั้นต้นปฏิเสธไม่ยอมรับอุทธรณ์ของจำเลยซึ่ง อุทธรณ์คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ยกคำร้องขอให้เรียกบุคคลภายนอกเข้ามาเป็นจำเลยร่วมของจำเลย เนื่องจากเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ไม่ว่าคำร้องเดิมของจำเลยจะเป็นคำคู่ความหรือไม่ก็ตาม เมื่ …

การโต้แย้งคำสั่งศาลอุทธรณ์ซึ่งยกคำร้องอุทธรณ์คำสั่งของโจทก์ต้องทำเป็นฎีกา มิใช่ทำเป็นคำร้องเมื่อศาลอุทธรณ์ยกคำร้องมีผลเท่ากับยืนตามคำปฏิเสธของศาลชั้นต้นที่ไม่ยอมรับอุทธรณ์ คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงเป็นที่สุด ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณ …