มาตรา 5 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์

ลักษณะ ๑ บทเบ็ดเสร็จทั่วไป

ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี บุคคลทุกคนต้องกระทำโดยสุจริต

อ่านในตัวบททั้งฉบับ

มาตราที่อ้างถึงมาตรานี้

มาตรา 1060

แนวคำพิพากษาศาลฎีกาที่เกี่ยวข้อง

406 คดี

ค้นหาคำพิพากษาเพิ่มเติม

คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2492 (เลขอ้างอิง 53187) พ.ศ. 2492

สืบค้นที่ศาลฎีกา

นารายพิพาทเดิมเป็นของ ฝ. ยกให้แก่ร. ต่อมาร.ขายนารายนี้ให้กับโจทก์ โดย ฝ. ก็รู้เห็นยินยอมด้วย โจทก์ได้เข้าครอบครองทำกินในที่นานี้แล้ว ต่อมา ฝ. โดยเจตนาจะฉ้อโกงโจทก์ได้คบคิดกับ ร. ฟ้องขอเพิกถอนการให้แม้ ฝ. จะชนะคดีโดยศาลพิพากษาให้เพิกถอนการให้ในคดีนั้น ก็จะเอาผลแห่งคำพิพากษาคดีนั้นมายันกับโจทก์ไม่ได้ กรณีไม่เข้าตามมาตรา 1431 ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ และไม่ใช่เป็นเรื่องลาภมิควรได้ อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 406 ป.พ.พ. มาตรา 1377 ป.พ.พ. มาตรา 1431 ป.วิ.พ. มาตรา 145

คำพิพากษาศาลฎีกา พ.ศ. 2492 (เลขอ้างอิง 53183) พ.ศ. 2492

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ฝ.ทำกรมธรรม์ยกสวนยางรายพิพาทให้แก่ร. ร.ขายสวนนี้ให้โจทก์โดย ฝ.รู้เห็นยินยอม ต่อมาฝ.ฟ้องรขอเพิกถอนการให้ แล้วทำสัญญายอมความกันโดย ฝ.ไม่ติดใจในเรื่องสวนรายนี้ ต่อมาฝ.ฟ้องคดีแดงที่ 110/2489 ขอเพิกถอนการให้รายนี้อีก ศาลให้ ฝ.ชนะคดี.ฝ. จึงฟ้องขับไล่โจทก์ ดังนี้ จะอ้างคำพิพากษาคดีแดงที่ 110/2489 มายันกับโจทก์ไม่ได้ เพราะ ฝ. รู้ว่าโจทก์มีสิทธิอยู่ก่อนแล้ว อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 1377 ป.วิ.พ. มาตรา 145

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1198/2492 พ.ศ. 2492

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ของหมั้นไม่จำต้องเป็นกรรมสิทธิของชายคู่หมั้น แม้จะเป็นของคนอื่นก็อาจเป็นของหมั้นและตกเป็นกรรมสิทธิแก่หญิงในเมื่อสมรสแล้วได้ ป.ม.แพ่ง ฯ มาตรา 1436 ก็ใช้คำว่า ฝ่ายชาย มิได้ใช้คำว่า ชาย เฉย ๆ พ.สามีจำเลยกับจำเลยได้ไปทำการหมั้นโจทก์ให้แก่ จ. ซึ่งเป็นบุตรของ พ. โดยใช้แหวนเป็นของหมั้น แหวนนี้จะเป็นเพียงจำเลยให้ยืม โดย พ.ทราบด้วยหรือไม่ทราบก็ตาม เมื่อปรากฎว่าทางฝ่ายโจทก์และบิดามารดาโจทก์หาได้ทราบความข้อนี้ด้วยไม่ จึงจะเอาข้อตกลงระหว่าง จ.กับจำเลยตลอดจนค… อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 1436 ป.วิ.พ. มาตรา 1 ป.วิ.พ. มาตรา 161 ป.วิ.พ. มาตรา 167 ป.วิ.พ. มาตรา 168 ป.วิ.พ. มาตรา 186 ป.วิ.พ. มาตรา 237 +1

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1198/2492 พ.ศ. 2492

สืบค้นที่ศาลฎีกา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 912/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

สิ่งของที่ซื้อขายต้องถูกควบคุมอยู่ตาม กฎหมาย ผู้ซื้อและผู้ขายก็ทราบดีแล้วว่า การซื้อขายจะกระทำกันได้ต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่สั่งไม่อนุญาตให้ผู้ขายขายแก่ผู้ซื้อผู้ซื้อก็ทราบแล้ว และยังได้วิ่งเต้นให้ผู้ขายขายสิ่งของนั้นแก่บุคคลอื่นอีก ถือได้ว่าผู้ซื้อและผู้ขายได้ตกลงเลิกสัญญาซื้อขายกันแล้ว ภายหลังที่พนักงานเจ้าหน้าที่ไม่อนุญาต จะต้องสันนิษฐานว่าบุคคลกระทำการโดยสุจริต โจทก์จะอ้างความไม่สุจริตเพื่อหลอกลวงผู้อื… อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 453 ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 118 ป.พ.พ. มาตรา 389

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

เครื่องหมายการค้าที่ ก.ม.ลักษณะอาญา ม. 237 คุ้มครองไว้นั้น ย่อมหมายถึงเครื่องหมายที่ได้ใช้แล้วกับสินค้าที่ได้ใช้แล้วกับสินค้า รอยรูปขีดเขียนที่ประดิษฐ์ขึ้นแล้ว เก็บไว้โดยยังมิได้ใช้ในการค้าอย่างใด ๆ นั้น หาได้รับความคุ้มครองตาม ก.ม.ไม่ ในคดีมูลละเมิดฐานะทำให้โจทก์เสียหายต่อร่างกายและเสรีภาพนั้น โจทก์จะต้องสืบให้ได้ความว่า จำเลยได้จงใจหรือประมาทเลินเล่อกระทำให้โจทก์ต้องเสียหายต่อร่างกายและเสรีภาพ เพียงแต่ได้ความว่าโจทก์ถูกตำรวจจับไป เนื่องจากคำซัก… อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 237 ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 420 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 มาตรา 22 พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 มาตรา 29

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 910/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 544/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ในเรื่องขายฝากแม้ไปขอแล้ว ผู้ซื้อไม่ยอมให้ไถ่ผู้ขายฝากก็คงต้องฟ้องขอไถ่ภายในกำหนด 10 ปี ในเรื่องที่ผู้ซื้อฝากไม่ยอมให้ไถ่ ผู้ขายฝากมาฟ้องเมื่อเกิน 10 ปี นับแต่ขายฝากนั้นผู้ขายฝากจะอ้างว่า ผู้รับขายฝากใช้สิทธิ์โดยไม่สุจจริตมาเป็นประโยชน์แก่คดีของตนไม่ได้ เพราะเป็นเรื่องไม่ใช้สิทธิ์ของตนเอง อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 494 ป.พ.พ. มาตรา 495 ป.พ.พ. มาตรา 496

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 544/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 494 ป.พ.พ. มาตรา 495 ป.พ.พ. มาตรา 496

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 310/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

ถอนฟ้องคดีแพ่งแล้วกลับมาฟ้องใหม่ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 176 และไม่ใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตรับฝากของที่ขโมยเขามามารดาและพี่ของผู้รับฝากทำสัญญายอมใช้ราคาของที่ฝากให้แก่เจ้าของและคนขโมย เจ้าของย่อมฟ้องเรียกเงินตามสัญญานั้นได้ และสัญญาชนิดนี้ไม่ใช่สัญญาค้ำประกันการทำยอมใช้ทรัพย์ที่ยักยอกอันเป็นความผิดส่วนตัวนั้นไม่นับว่าสัญญาเป็นโมฆะคนที่สามทำสัญญายอมรับใช้ทรัพย์แทนผู้รับฝากนั้นไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 81 กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 314 ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 113 ป.พ.พ. มาตรา 411 ป.พ.พ. มาตรา 665 ป.พ.พ. มาตรา 680 ป.วิ.พ. มาตรา 55 +2

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 310/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 192/2490 พ.ศ. 2490

สืบค้นที่ศาลฎีกา

เรือนรายพิพาทเป็นของผู้ตายกับภรรยา แต่มิได้จดทะเบียนเมื่อผู้ตายตายแล้ว บุตรผู้ตายซึ่งเกิดจากภรรยาอื่นได้ขายเรือนจัดการทำศพและชำระหนี้แทนผู้ตาย โดยภรรยาผู้ตาย ละทิ้งผู้ตายไปโดยไม่ทราบว่าไปอยู่ที่ใดผู้ซื้อได้รับโอนทางทะเบียนโดยสุจริต ดังนี้ ภรรยาผู้ตายจะขอให้เพิกถอนหรือทำลายการซื้อขายไม่ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1299 และ มาตรา 1300 อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 1299 ป.พ.พ. มาตรา 1300 ป.พ.พ. มาตรา 1737 ป.พ.พ. มาตรา 1738 ป.พ.พ. มาตรา 1739

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 954/2482 พ.ศ. 2482

สืบค้นที่ศาลฎีกา

การใช้สิทธิทางศาลจักต้องกระทำโดยสุจริต ไม่จงใจจะให้ผู้ใดได้รับความเสียหายโดยใช้ศาลเป็นเครื่อง+บัง +ชนะคดีร้องต่อศาลให้ยึดทรัพย์ผู้แพ้คดีก่อนครบกำหนดในหมายบังคับโดยเจตนาแกล้งให้ผู้แพ้คดีได้รับความเสียหายนั้น ผู้แพ้คดีฟ้องเรียกค่าเสียหายได้ อ้างฎีกาที่ 376/2481 อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 420 ป.พ.พ. มาตรา 421

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 44/2482 พ.ศ. 2482

สืบค้นที่ศาลฎีกา

รับมฤดกที่ดินแปลง 1 ร่วมกันมา ฝ่ายใดจะฟ้องขอแบ่งฉะเพาะบางส่วนของที่ดินแปลงนั้นไม่ได้(หมายเหตุ เพราะสภาพแห่งทรัพย์ไม่เปิดช่องให้ตัดบางส่วนมาแบ่งกันได้) พฤตติการณ์ที่เป็นการวินิจฉัยนอกประเด็น อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 5 ป.พ.พ. มาตรา 1363 ป.พ.พ. มาตรา 1364 ป.พ.พ. มาตรา 1745 ป.วิ.พ. มาตรา 142 ป.วิ.พ. มาตรา 238

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 36/2474 พ.ศ. 2474

สืบค้นที่ศาลฎีกา

เช่าห้องกันโดยไม่มีกำหนดกาล ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกการให้เช่าได้เมื่อสุดระยะเวลาอันเปนกำหนดชำระค่าเช่าทุกระยะ การเช่าที่ไม่มีกำหนดเวลาเช่านั้น ผู้ให้เช่าจะบอกเลิกสัญญาเช่าเมื่อใด ไม่เรียกว่าผู้ให้เช่าใช้สิทธิไม่สุจริต ปัญหากฎหมายการแปลสัญญาเปนปัญหากฎหมาย อ่านฉบับเต็ม

มาตราที่วินิจฉัยร่วม: ป.พ.พ. มาตรา 566 ป.พ.พ. มาตรา 5

แสดง 391 ถึง 405 จากทั้งหมด 406 รายการ

มาตรานี้เกี่ยวกับเรื่องของคุณหรือไม่?

ทนายความช่วยดูข้อเท็จจริงและบอกทางเลือกที่เหมาะกับคุณ

ขอรับคำปรึกษา

ตัวบทเพื่อการค้นคว้า ฉบับที่ใช้อ้างอิงทางกฎหมายคือฉบับที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา · ชุดข้อมูลตัวบทกฎหมายไทย (Dhamanoon/thai-code-of-law_dataset, CC-BY 4.0) คัดจากฉบับรวมแก้ไขของสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา