Supreme Court judgments

ลักษณพะยานคำของผู้ถูกกระทำร้ายให้การในเวลาที่รู้สึกว่าตนจะตายฟังพะยานได้

เอาของเก๊ไปหลอกให้เขาส่งทรัพย์

ปลอมชื่อผู้รับธนาณัติไปรับเงินเอาเปนประโยชน์ส่วนตัวมีผิด 2 กะทง เทียบฎีกาที่ 454/60

ใช้ธนบัตร์ปลอมไปไถ่ของมีผิดกะทงเดียว

ลักทรัพย์แล้วทำร้ายเจ้าทรัพย์

ผู้ร้าย 2 พวกไปลักทรัพย์พวก 1 ใช้ปืนยิงเจ้าทรัพย์

ปล้นทรัพย์สองคนทำการชิงทรัพย์อีกคนหนึ่งยืนดูเพื่อป้องกัน

เรือไม่ใช่เปนสิ่งที่สำหรับใช้ในการปล้นไม่ควรริบ

พยานหลงข้อต่อสู้

ขู่ว่าจะฟ้องความอาญา

คำสั่งอนุญาตหรืองดสืบพยานอยู่ในดุลยพินิจของศาล ตั้งผู้อนุบาลที่มีประพฤติดี ปัญหากฎหมาย

วิธี พิจารณาอาญา ฟ้องว่ายักยอก จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ

ในคดีเรื่องนี้โจทก์ ๒ คนต่างฟ้องจำเลยเปน ๒ สำนวน ในสำนวนหนึ่งศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินต้องกันว่านายสิลาจำเลยมีผิดตามมาตรา ๓๐๔ ให้ลงโทษ ๑ ปี เพราะฉะนั้นในสำนวนนี้นายสิลา จำเลยฎีกาไม่ได้ ต้องบทห้ามตามพระราชบัญญัติฎีกาอุทธรณ์มาตรา ๓ ในอีก …

มีพวกไปลักทรัพย์เขาเจ้าทรัพย์ติดตามไปจำเลยชักอาวุธขู่จะทำร้ายมีผิดฐานปล้น เทียบฎีกา 175/2464, 421/2470

ใช้เงินปลอมซื้อเข้าผิด 2 บท ลงบทหนักบทเดียว

สัญญาสยามกับอังกฤษ พ.ศ. 2468 ไม่กินถึงคดีที่เจ้าทุกข์เปนคนอังกฤษ อย่างไรเรียกว่าสมรู้

ปัญหาที่ว่าจำเลยจะผิดกฎหมายบทใดนั้นฎีกาได้

แสดงตนว่ามีอำนาจให้เขาหลงเชื่อแล้วส่งทรัพย์ให้

ฆ่าเพื่อปกปิดการกระทำผิด ในการลักทรัพย์

ศาลอุทธรณ์ไมมีอำนาจตัดสินแก้ศาลเดิมซึ่งจำเลยบางคนไม่ได้อุทธรณ์ในเหตุลักษณส่วนตัว